Lebanon
Toch verschillen de films sterk. Folman plaatst de zoektocht naar de waarheid centraal. Maoz twijfelt niet, legt heel zijn kunnen in de waagschaal om de toeschouwer het gevoel te geven dat hij erbij was in die smerige oorlog. Die illusie vergt geen monsterbudget als je het sluw aanpakt en vertrouwd bent met de knepen van het vak.

De camera wijkt niet van de zijde van vier tanksoldaten op de eerste dag van de invasie. Bijna de volledige film lang zitten we met hen opgesloten in de benepen binnenruimte van de tank: je ziet en voelt de plassen op de grond, de oorverdovende kanonschoten, de verschroeiende hitte, de misselijkheid en de paniek in de ogen van de andere. Maoz mikt op de zintuigen. Je ziet amper wat, maar hoort het geluid van dood en verderf en je proeft de angst van de soldaten. Zodra de hel losbarst, is er geen tijd meer om aan de ouders te denken of aan de instructie dat fosforbommen wel gebruikt mogen worden maar niet benoemd.

Burgers worden als schild gebruikt. Het gevaar komt van overal. Doodsbang schieten de kanonniers op alles wat beweegt. Ook vrouwen en kinderen sneuvelen. Af en toe raakt de film in de problemen, vooral wanneer Maoz er toch meer van probeert te maken dan een efficiënte intense, zintuiglijke reconstructie van de waanzin. Het is makkelijk door de vingers te zien.

De winnaar van de Gouden Leeuw in Venetië mag discussies uitlokken, een ding is zeker: het is een ervaring die je niet snel vergeet.

Wij waren normale jongens die droomden van spelletjes op het strand van Tel Aviv en plezier maken met de meisjes. Maar we hadden leraars met getatoeëerde nummers op hun armen die tegen ons brulden dat we moesten vechten en sterven voor ons land. We werden gebrainwasht.'

'Als we terugkwamen van de Libanese oorlog met twee benen, tien vingers en zonder brandwonden moesten we écht niet beginnen over hoe slecht we ons van binnen wel voelden. Dat zouden ze ons niet vergeven hebben. Maar in 2006 viel Israël Libanon opnieuw binnen en ditmaal zaten onze kinderen in de tanks. Dat heeft ons aan het denken gezet. En natuurlijk speelt het ook mee dat we onszelf willen vergeven. Ik heb een aandeel in de destructie. Ik voel me nog steeds schuldig.'