Op vrijdag 11 augustus nam de VN-Veiligheidsraad unaniem resolutie 1701 aan, die een eind moet maken aan de gevechtshandelingen tussen Israel en Hizbullah. Tot grote onvrede van VN-secretaris-generaal Kofi Annan heeft het enkele weken geduurd, alvorens de Veiligheidsraad tot deze stap is gekomen. In de tussentijd zijn als gevolg van grof militair geweld van Israel ruim duizend Libanezen om het leven gekomen en is er enorme schade aan de civiele infrastructuur van Libanon aangericht. Pas nadat het Israelische offensief was vastgelopen, kreeg de VN-Veiligheidsraad van Washington het groene licht om tot handelen over te gaan.

Vervolgens hebben de Verenigde Staten grote invloed op de inhoud van de resolutie weten uit te oefenen en zo belangrijke eisen en verlangens van Israel kunnen honoreren: Hizbullah zal haar strijders uit het zuidelijke deel van Libanon moeten terugtrekken om plaats te maken voor het Libanese leger en een versterkte UNIFIL. Pas daarna zal Israel zich uit diverse steunpunten in Zuid-Libanon terug hoeven te trekken. Terwijl Hizbullah met onmiddellijke ingang gewapende acties moet staken, behoudt Israel het recht op ‘defensief militair optreden’ - een gevaarlijk vage formulering. Op het moment dat de Verenigde Staten versneld ladingen munitie naar Israel overvliegen, moeten wapenleveranties aan Hizbullah verhinderd worden. Enzovoort.

Het mag duidelijk zijn: resolutie 1701 is te eenzijdig - ten gunste van Israel en gericht tegen Hizbullah - om een uitweg te kunnen bieden. Het is te verwachten dat Hizbullah zich niet zonder slag of stoot op een zijspoor zal laten rangeren. Aangezien een deel van de het christelijke/soennitsche/droezische establishment zich al vóór het uitbreken van het huidige crisis voorstander betoonde van het terugdringen van de invloed van Hizbullah, is onder de huidige omstandigheden het gevaar van het ontstaan van grote binnenlandse spanningen niet denkbeeldig.

Het Nederlands Palestina Komitee bepleit als alternatief een onmiddellijk staakt-het-vuren, gekoppeld aan volledige terugtrekking door Israel uit het grondgebied van Libanon. Bij het afwezig zijn van de voorwaarden voor een duurzame regeling, heeft dit tussen 2000 en 2006 bewezen een werkbare formule te zijn (gebaseerd op wederzijdse afschrikking - het beginsel dat eveneens enkele decennia aan de NAVO-politiek ten grondslag heeft gelegen). Het is voorts aan de Libanezen om, op basis van een voortgezette politieke dialoog, te komen tot een verdere integratie van Hizbullah in het Libanese bestel - inclusief op het militaire vlak.

Het valt te hopen dat de Veiligheidsraad zich eveneens opnieuw over geëscaleerde conflict tussen Israel en de Palestijnen zal buigen en zich hard zal maken voor doorvoering van diverse openstaande resoluties van de Veiligheidsraad en van aanbevelingen van andere VN-instellingen.