De bezetting door Israel van de Westelijke Jordaanoever en de Strook van Gaza duurt nu al 38 jaar. Vanaf het begin hebben de Palestijnen zich verzet. Zij willen hun land niet kwijtraken. Een volksopstand - de Eerste Intifada brak uit in 1987. In 1993 werd een `vredesproces’ geïnitieerd maar dat leidde niet tot iets dat ook maar in de verte leek op souvereiniteit voor het Palestijnse volk. Integendeel, de bouw van illegale joodse nederzettingen en by-pass roads nam alleen maar toe gedurende de hele periode van onderhandelingen en akkoorden.

Een tweede Intifada brak uit in September 2000. Sindsdien is het leven in de Bezette Gebieden onder het juk van een brute Israelische bezetting bijna ondragelijk geworden.

De muur die Israel bezig is te bouwen sinds juli 2002 snijdt diep in op de Westelijke Jordaanoever waarbij grote stukken vruchtbaar land en olijfboomgaarden worden onteigend, respectievelijk gerooid, terwijl de Palestijnen worden opgesloten in bantoestan-achtige enclaves. Kinderen kunnen hun scholen niet bereiken, ziekenhuizen zijn vaak onbereikbaar voor zwangere vrouwen, zieken en bejaarden; familieleden worden van elkaar gescheiden en mensen kunnen niet naar hun werk. De werkloosheid is opgelopen tot rond de 70%. De muur wordt gebouwd als een onoverkomelijk obstakel dat elk normaal leven onmogelijk maakt. Hij betekent een humanitaire ramp.

De Palestijnen hebben elke denkbare methode beproefd om hun onafhankelijkheid te verkrijgen van geweldloos volksverzet en onderhandelingen tot de gewapende strijd. Niets is doeltreffend gebleken. De fundamentele redenen voor deze nederlagen zijn de asymmetrische machtsverhoudingen tussen bezetters en personen die onder bezetting leven.

Dagelijks schendt Israel VN-resoluties, het internationale recht en de mensenrechten. Het Internationaal Gerechtshof in Den Haag heeft de muur als illegaal veroordeeld en stopzetting van de bouw alsmede sloop van het reeds voltooide deel geëist. Maar Israel gaat rustig door met de bouw alsof er niets aan de hand is.

De Palestijnen hebben onze steun meer dan nodig. Wij willen oproepen tot een boycot-campagne tegen de staat Israel tot deze zich terugtrekt uit alle bezette gebieden. Door de kosten van de bezetting te verhogen en Israel te dwingen te kiezen tussen handel, normale diplomatieke betrekkingen en welvaart, dan wel voortgaande bezetting, kunnen wij een scheur in de muur veroorzaken. Er komt geen rechtvaardige vrede als er geen einde komt aan de bezetting. Israel zal zich evenwel niet vrijwillig terugtrekken, tenzij de internationale gemeenschap tussen beide komt en de bezetting voor de staat tot een zware last maakt.

Israel geeft nu al ieder jaar meer dan 6,5 miljard dollar uit aan defensie en de kosten van de muur, waarvan eenderde reeds voltooid is, zal meer dan een miljard dollar bedragen. De bezetting handhaven is geldverslindend vanwege haar grootschalige legeroperaties, nederzettingenbouw, de bescherming ervan en de muur. De kosten zullen verder oplopen als de boycot-campagne zich uitbreidt. Israelische regeringswoordvoerders hebben openlijk de vrees uitgesproken voor een internationale terugslag tegen Israel: de muur, zo zeggen zij, kan de wereld ertoe brengen Israel als apartheidsstaat aan te merken en kan tot een boycot leiden, met alle nieuwe problemen voor Israel van dien.

Het wordt tijd dat wij hen in het gelijk stellen. De internationale boycotweek is een manier de steun voor de vrijheidsstrijd van het Palestijnse volk tot uitdrukking te brengen en de EU te dwingen tot opschorting van haar vrijhandelsakkoord met Israel. Wij van de basis-bewegingen uit de hele wereld nemen de verantwoordelijkheid tot onze regeringen wakker worden. We zijn met velen!

De boycotweek duurt van 3 tot 10 juni, onder meer in een aantal West-Europese landen. Een week van acties en lobbywerk. Eens slaagde de basisbeweging in een massale boycotcampagne van de Zuid-Afrikaanse apartheid, totdat Zuid-Afrika een democratie werd. Dit succes kan vandaag worden herhaald.

Voor een vrij Palestina !

Boycot-flyer acties in Nederland zijn gepland in Amsterdam, Haarlem, Utrecht, Den Haag, Rotterdam en Groningen.